Miłość- historia zakochanego chłopca

Miłość

Jest jak krzew różany

Póki ktoś nie traci wiary

Póki ktoś nie wejdzie w dzikie koszary

I nie przekłuje palca cierniem

Który na zawsze tam już pozostanie

Nawet jeżeli coś ważnego się stanie

Zakochanie już nigdy nie przeminie..

Posmakował jej raz pewien chłopiec, blondynek

O drobnej budowie

Miał dużą słabość do pięknych i mądrych dziewczynek

Każdy powiedziałby to Tobie

Zaczął listy syłać nocami

I widzieć na żywo ją, porankami

Z daleka idealna była

Lecz on nie wiedział, co w głębi duszy kryła

Myślał, że miłość zawsze jest dwustronna

Lecz mylił się...

Miał wiele szans, ale nic

Mógł o niej tylko skrycie marzyć

A gdy ich drogi rozeszły się

Próbował kontaktów nowych zawierać wiele

Lecz miłość nie pozwalała mu na wesele

Nie dała mu spokoju,

O nie...

Była już noc późna,

Gdy stanął wśród róż, od których wszystko się zaczęło

To one, takie idealne

Wmawiają nam iż ludzie też tacy bywają

Ale chłopiec przeszedł już swoje

I wiedział coś, czego inni nie dostrzegali

Wiedział, że rodzice go oszukiwali, mówiąc

Świat jest pełen dobra

Wziął chłopak cierń

I ciął wzdłuż nadgarstka linii

Pełen złości

Bo po co żyć

Skoro na świecie 

Nie ma prawdziwej miłości...

-J